yargı ne demek?

Türkçe

isim
 
1 .    Kavrama, karşılaştırma, değerlendirme gibi yollara başvurularak, kişi, durum veya nesnelerin eleştirici bir biçimde değerlendirilmesi, hüküm.  
2 .   hukuk  Yasalara göre mahkemece bir olay veya olgunun doğuşuna etken olan sebeplerin de göz önünde bulundurularak değerlendirilmesi sonucu verilen karar, kaza:
       "Yargı yetkisi, Türk Milleti adına bağımsız mahkemelerce kullanılır."- Anayasa.


   

Atasözü, deyim ve birleşik fiiller

yargıya varmak

Birleşik Sözler

yargı alanı
yargı çevresi
yargı denetimi
yargı erki
yargı evi
yargı gücü
yargı organları
yargı usulü
yargı yeri
yargı yetkisi
yargı yolu
ön yargı
peşin yargı
ön yargılı    

Türkçe

Dilbilgisi Terimleri Sözlüğü

Yüklemle bildirilen karar veya düşünce: Geleceksin, gideceğiz, yapsın vb.

Türkçe

Felsefe Terimleri Sözlüğü

Bir şeyin ya da iki şey arasındaki bağıntının gerçekliğini evetleyen ya da değilleyen düşünsel edim; dille anlatımı -> önermedir. Temel formülü: S P dir. Yargının yapısı: Yargıda (önermede) a. kendisi için bir şey söylenen = konu (subjectum), b. bu konu üzerine söylenen = yüklem (praedikatum), bu konu ile yüklemi birbirine bağlayan = koşaç (copula) vardır. Yargı biçimleri (Aristotelesten gelen gelenekle, Ortaçağda ve sonra yeniden Kantta) dört öbekte toplanır: a. Niceliğine göre: Tümel, tikel, tekil yargılar, b. Niteliğine göre: Evetleyici ya da olumlu yargılar, değilleyici ya da olumsuz yargılar, sınırlayıcı yargılar, c. Bağıntılarına göre: Koşulsuz (kategorik), koşullu (hipotetik), ayrıklı (disjunktif) yargılar; d. Kipliğine göre: Belkili (problematik) yargılar, gerçeklik yargıları ya da yalın yargılar (assertorik), zorunlu (apodiktik) yargılar. Kant yargıları bir de çözümleyici ve bireşimsel olarak ayırmıştır.a. Çözümleyici (analitik) ya da açıklayıcı yargılar: yüklemi konuda zaten verilmiş olan yargılar, (ör. "Bütün cisimler yer kaplar.") b. Bireşimli (sentetik) ya da genişletici yargılar: konuya konuda düşünülmemiş olan başka bir yüklem veren, konunun dışına çıkıp onu başka kavramlarla birleştiren, aralarında bağ kuran yargılar. (Ör. "Cisimler ağırdır.")

Türkçe

Gramer Terimleri Sözlüğü

Yüklemin bir duyguyu, bir düşünceyi, bir isteği veya bir durumu, bir oluş ve kılışı karar olarak bildirmesi: gelecek, okuyacağız, alsın, çalış, durakladı, kavradın, yorulacaksın, sakıncasızdır vb.

Türkçe

Güncel Türkçe Sözlük

a. 1. Kavrama, karşılaştırma, değerlendirme vb. yollara başvurularak kişi, durum veya nesnelerin eleştirici bir biçimde değerlendirilmesi, hüküm: “İlk yargısını ezbere mi verdiğini hâlâ bilmiyorum.” -A. Ağaoğlu. 2. huk. Yasalara göre mahkemece bir olay veya olgunun doğuşuna etken olan sebeplerin de göz önünde bulundurularak değerlendirilmesi sonucu verilen karar, kaza: “Yargı yetkisi, Türk milleti adına bağımsız mahkemelerce kullanılır.” -Anayasa.

Türkçe

Mantık Terimleri Sözlüğü

Geleneksel mantıkta: önermenin dile getirdiği düşünce ya da başka bir deyişle sav. Krş.. koşulsuz yargı.

Türkçe

Medeni Hukuk Terimleri Sözlüğü

1) hüküm. 2) kazâ.

Türkçe

Ruhbilim Terimleri Sözlüğü

Kişi, durum ya da nesnelerin eleştirici bir tutumla değerlendirilmesi. (Bununla ilişkili olarak kavrama, karşılaştırma ve değerlendirme gibi süreçlere baş vurulur.)

Türkçe

Tıp Terimleri Kılavuzu

Türkçe

Toplumbilim Terimleri

1. Doğru ya da yanlış olabilen bir önesürüm. 2. İnsanın kesin bilgi edinme olanağı bulunmayan bir durumda davranışını üzerine dayandırdığı bir kanı. 3. Yargılama yetkesi; yargılama işlemi sonunda yargıcın verdiği karar.

Türkçe

Türkiye Türkçesi Ağızları Sözlüğü

Dava, didişme.

Türkçe

Türkiye Türkçesi Ağızları Sözlüğü

Nodul vb. yapmak için ayrılan düzgün odun.

Türkçe

Türkiye Türkçesi Ağızları Sözlüğü

1. Patates, fasulye vb. dikmek için sabanla açılan yarık. 2. Kanal açma.

Türkçe

Yöntembilim Terimleri Sözlüğü

Öznenin konu ya da nesneler üzerinde yüklemci bir işlemde bulunarak vardığı bilgi.

Türkçe

Kişi Adları Sözlüğü

Cinsiyet: Erkek
1. Hüküm, muhakeme. 2. Adalet.

İngilizce

1. idea, opinion. 2. law decision (of a court), judgment; verdict (of a jury). 3. adjudication: yargı yetkisi the power to adjudicate/adjudicatory power. 4. log., phil. judgment.

İngilizce

(ADJ.)
juridical

İngilizce

(N.)
bar, deliverance, judgement [Brit.], judgment, jurisdiction, justice, provision, ruling, sentence, verdict

İngilizce

judgement, judgment hüküm; decision, verdict kaza

Almanca

s Urteil.

Almanca

Gerichtsbarkeit [die], Rechtspflege [die], Urteil [das]

Almanca

Urteil

Fransızca

jugement [le], arrêt [le], précepte [le], sentence [la], verdict [le]

Fransızca

jugement, sentence

Kazakça

qarar

Kazakça

sot ürdisi

Kazakça

şeşim