élément ne demek?

Türkçe

isim, kimya Almanca Element
     Kimyasal çözümlemeyle ayrıştırılmayan veya bireşim yoluyla elde edilemeyen madde.

Türkçe

Güncel Türkçe Sözlük

a. kim. Kimyasal yöntemlerle ayrıştırılamayan veya bileşim yoluyla elde edilemeyen madde: Grafit ve elmas, karbon elementinin iki değişik biçimidir.

Türkçe

Kimya Terimleri Sözlüğü (II)

Tek tip atomlardan oluşan ve kimyasal yollarla daha basit maddelere ayrıştırılamayan madde.

Türkçe

Orta Öğretim Terimleri Kılavuzu

bk. eleman.

Türkçe

Veteriner Hekimliği Terimleri Sözlüğü

1. Birincil parçalardan herhangi biri veya bir şeyin ögeleri. 2. Aynı cins atomlardan yapılmış ve daha basit maddelere parçalanamayan basit bir madde.

İngilizce

-ti chem. element.

İngilizce

(N.)
element

İngilizce

element

Almanca

s Element, r Grundstoff.

Almanca

Element, Grundstoff

Fransızca

élément [le]

Flemenkçe

het element; component

Kazakça

element

İngilizce

n. main component, something which is a part of a complex whole; substance which cannot be simplified or separated (Chemistry)

Türkçe

(N.)
[el·e·ment || 'elɪmənt]
eleman, unsur, öğe, element, faktör, ana unsur, esas; doğa şartları, atmosferik güçler; bir parça, küçük bir miktar

Türkçe

i. 1. öğe, unsur, eleman, parça. 2. kim. element, öğe.

Türkçe

öge, unsur, eleman; element; çevre, ortam

Türkçe

element,öge

Türkçe

element

Türkçe

Bilgisayar/Elektronik Terimleri

oge

Türkçe

ana unsur

Türkçe

atmosferik güçler

Türkçe

bir parça

Türkçe

doğa şartları

Türkçe

eleman

Türkçe

esas

Türkçe

faktör

Türkçe

öğe

Türkçe

unsur

Türkçe

Mühendislik Terimleri

Öge

Türkçe

unsur-eleman

Türkçe

e {element} eleman, öğe; pil.

Türkçe

[das] eleman, öğe, unsur; pil

Türkçe

n l. (Grundstoff) unsur, öge, eleman 2. et. pil 3. (Grundlage) ilke, mebde, prensip, umde 4. gel. (gefräßiges) ate$ 5. -e pl. kisiler, elemanlar; das Toben der -e kasirga, firtma; die vier -e dort unsur; in seinem ~ sein hal ve durumundan mesut olm.; bildigi sahada bulun-mak; Pofi -/ Yerin dibine batasi^ar l. unsuri, öj^esel, asii, evvell 2. (p.-irr.itiv) iptidal, ilk, basit, elemanter 3. (grr.ndlegend) esasli, mühim 4. (Gewalt) tabit bir afetin kudretini andiran; tufan gibi; -e Algebra (Geumetrie) ilk cebir (geometri); -e Lebensbedürfnisse pl. havayici zaru-riye; zarurt maddeler ihtiyaci; ihtiyac maddeleri

Türkçe

(e.) (element)
eleman, öğe; pil

Türkçe

[le] öğe, unsur; element; eleman; çevre

Türkçe

eleman

Türkçe

element

Türkçe

öğe

Türkçe

unsur