emir ne demek?

Türkçe

İsimler Sözlüğü

(ara.) er. 1. bir kavmin, bir şehrin başı. 2. büyük bir hanedana mensup kimse. 3. peygamberimizin soyundan gelen. 4. kumandan. 5. abbasi devletinde başkomutan. 6. osmanlı devletinde beylerbeyi ve tanzi

Türkçe

Divanü Lügatit-Türk

(Oğuz) kırağı, sis

Türkçe

Divanü Lügatit-Türk

kırağı sis

Türkçe

Divanü Lügatit-Türk

sis, kırağı

Türkçe

Divanü Lügatit-Türk

aydınlıkla karanlığın birbirine karışması

Türkçe

Divanü Lügatit-Türk

aydınlıkla karanlığın birbirine karışması, alaca karanlık

Türkçe

Gramer Terimleri Sözlüğü

bk. emir kipi.

Türkçe

Güncel Türkçe Sözlük

a. 1. Buyruk, komut, talimat, ferman. 2. İstek: ?İkide birde dönüp benden bir emrim olup olmadığını soruyordu.? -Y. K. Karaosmanoğlu. 3. bit. b. Orta Anadoluda şarap yapımı için üretilen, orta kalın kabuklu, beyaz renkli, kısa ve karışık budanan bir tür üzüm.

Türkçe

İktisat Terimleri Sözlüğü

Borsada taşınır değer alıp satmak amacıyla aracılara yazılı ya da sözlü biçimde yapılan bildirim.

Türkçe

Türkiye Türkçesi Ağızları Sözlüğü

Gökkuşağı.

Türkçe

Türkiye Türkçesi Ağızları Sözlüğü

Araba ya da kağnı tekerinin ortasından geçen silindir şeklindeki demir parçası.

Türkçe

Türkiye Türkçesi Ağızları Sözlüğü

Siyahımtrak yeşil, neftî.

Türkçe

Türkiye Türkçesi Ağızları Sözlüğü

1. Kalaysız kaptaki yağ, yoğurt gibi şeylerin yeşil küfü. 2. Sirkenin bozulmuşu: Turşu küpünün yanına abdestsiz varma, emir olur.

Türkçe

Türkiye Türkçesi Ağızları Sözlüğü

Siyah haşhaş.

Türkçe

Türkiye Türkçesi Ağızları Sözlüğü

(< Ar. emr) emir

Türkçe

Türkiye Türkçesi Ağızları Sözlüğü

Emir, buyruk

Türkçe

Osmanlıca

(Bak: Emr

Türkçe

İsimler Sözlüğü

(Arapça) - 1. Bir kavmin, bir şehrin başı. 2. Büyük bir hanedana mensup kimse. 3. Peygamberimizin soyundan gelen. 4. Kumandan. 5. Abbasi devletinde başkomutan. 6. Osmanlı devletinde beylerbeyi ve Tanz

Türkçe

Kişi Adları Sözlüğü

Cinsiyet: Erkek
1. Buyruk, komut. 2. Bir kavim, aşiret veya ülkenin başı. 3. Prens, şehzade.

Türkçe

Osmanlıca

(Bak: Emr)

Türkçe

Güncel Türkçe Sözlük

a. (emi:r) Araplarda ve bazı Müslüman ülkelerde bir kavim, şehir veya ülkenin başı.

Türkçe

Osmanlıca

bey, başkan.

İngilizce

emir, prince, chief, leader, ruler, commander.

İngilizce

(ADJ.)
imperatival, imperative, jussive

İngilizce

(N.)
order, command, word of command, word, direction, imperative, Amir, ameer, behest, bidding, charge, commandment, decree, dictate, dictation, disposal, disposition, emir, fiat, mandate, precept, prescription, ukase

İngilizce

order, command, bidding, decree buyruk, komut

Almanca

r Befehl, r Auftrag, e Weisung, s Gebot, e Verfügung, e Verordung.

Almanca

Befehl [der], Auftrag [der], Gebot [das], Geheiß [das], Kommando [das], Verfügung [die], Verordnung [die], Vorschrift [die], Weisung [die]

Almanca

Befehl, Auftrag, Weisung, Gebot, Verfügung, Verordung

Fransızca

émir [le]; ordre [le], consigne [la]

Fransızca

directive, ordre

Azerice

əmr

Flemenkçe

het bevel; emier

Lehçe

dowództwo

Lehçe

komenda

Lehçe

komenderować

Lehçe

ład

Lehçe

nakaz

Lehçe

porządek

Lehçe

rozkaz

Lehçe

zakon

Lehçe

zlecenie

Yunanca

(η) διαταγή, (η) εντολή

Kazakça

ämir

Kazakça

buyrıq

Kazakça

jar

Kazakça

pärmen

İngilizce

n. Muslim ruler (i.e. prince, commander, etc.)

Türkçe

(N.)
[e·mir || e'mɪə]
emir

Türkçe

reis

Türkçe

emir

Türkçe

m emir -at n emaret

Türkçe

[le] emir, bey